opr. Piotr Bieruta

Literatura:
Wilfried Koch Style w architekturze, Warszawa 1996
Stefan Kozakiewicz Słownik terminologiczny sztuk pięknych, Warszawa 1996
Zdzisław Mączeński Elementy i detale architektoniczne w rozwoju historycznym, Warszawa 2005

HEŁM

Hełm - bogato plastycznie ukształtowane zwieńczenie wieży albo latarni, zwykle pokryte blachą, ale także dachówką lub gontem. W architekturze średniowiecznej Europy hełmy miały najczęściej formy smukłego ostrosłupa lub stożka. W okresie późnego gotyku były nieraz bogato rozczłonkowane za pomocą mniejszych wieżyczek, sterczyn itp. W renesansie hełm upodobnił się do prostych brył geometrycznych, a w baroku przyjęły formy baniaste, cebulaste lub gruszkowate, zdobione latarniami i galeryjkami.