Znane postacie - Mikołaj Pruzio

Mikołaj Pruzio


Mikołaj Pruzio był średniowiecznym skrybą (pisarzem), który zebrał i przepisał część tekstową „Legendy o św. Jadwidze” zwanej także od miejsca powstania „Kodeksem Lubińskim”. Inskrypcja zawarta na końcu Kodeksu potwierdza autorstwo Mikołaj Pruzi jako wykonawcy części tekstowej - „Opisano legendę większą i mniejszą o św. Jadwidze , ukończoną w roku pańskim 1353, wykonano zaś przez sławnego księcia, pana Ludwika, księcia Śląska i pana legnickiego, na chwałę błogosławionej Jadwigi, niegdyś księżnej Śląska i Polski. Napisana zaś została ręką Mikołaja Pruzi na przedmieściu miasta Lubina”.

Powyższy tekst udziela nam kilku ważnych informacji przede wszystkim „mówi” nam , kto był fundatorem „Legendy”, kiedy i gdzie powstała, jak również w pewien sposób przybliża nam role pracy pisarza, który zgodnie ze średniowiecznym charakterem tej profesji powinien pozostawać w cieniu. Miejscem powstania Kodeksu zgodnie z inskrypcją jest przedmieście Lubina, jednakże można domniemać, iż powstał on na przedmieściu przed Bramą Głogowską.

Autorem części ilustrowanej jest nieznany z imienia iluminator, który najprawdopodobniej pobierał nauki w Czechach. Kodeks zawiera około 60 ilustracji związanych z życiem św. Jadwigi. Część tekstowa zebrana i spisana przez Pruzię zawiera: życiorys św. Jadwigi (Vita maior- żywot większy i vita minor – żywot mniejszy), modlitwę do niej, bullę kanonizacyjną i kazanie papieża Klemensa IV wygłoszone z okazji „wyniesienia na ołtarze”.

Pruzio pozostał znany potomności dzięki podpisowi jaki zachował się na końcu inskrypcji, który w pewien sposób go „unieśmiertelnił”. Od 1 października 1997 r. istnieje w Lubinie ulica nazwana jego imieniem (dawna Piastowska) i budzi ciekawość lubinian, kim ów był. W ten sposób Pruzio „istnieje” na nowo jako bohater dociekań mieszkańców Lubina, miasta w którym powstała spisana przez niego „Legenda o św. Jadwidze”.

„Kodeks Lubiński” (wywędrował ze Ślaska w XVII wieku) po wojnie został wystawiony na sprzedaż w jednym z bodajże niemieckich antykwariatów. Można było go kupić za stosunkowo niewielkie pieniądze. Polscy muzealnicy starali się zdobyć środki na wykupienie go dla zamku brzeskiego, z którego pochodził. Jednak ówczesny minister kultury, Józef Tejchma, oświadczył, że Polska Ludowa na zabytki kultury niemieckiej pieniędzy nie da. Ostatecznie rękopis kupił producent czekoladek z Kolonii, który po latach całą swoją kolekcję sprzedał hurtem milionerowi ze Stanów Zjednoczonych - Paulowi Getty'emu. Rękopis popłynął za ocean i nigdy już na Śląsk nie wróci, ponieważ król nafty zapisał w testamencie swoją kolekcję narodowi amerykańskiemu. „Kodeks Lubiński” możemy obejrzeć w USA w muzeum imienia Getty'ego w Malibou.

opr. Piotr Bieruta

Literatura:
Krzysztof Kmiecik, Kim był Mikołaj Pruzio?, [w:] Notatnik Kulturalny. Ośrodek Kultury „Wzgórze Zamkowe”, Lubin 1998
Hanna Wieczorek, Do Polski z ziemi dolnośląskiej,
http://www.gazetawroclawska.pl/magazyn/7891,do-polski-z-ziemi-dolnoslaskiej,id,t.html

Znane postacie - Sigismund von Schkoppe

Sigismund von Schkoppe

 

Sigismund von Schkoppe (niemiecki generał, gubernator generalny Brazylii) urodził się w 1600 roku w Lubinie. Tytułował się panem na Kresbergu i Gross-Kotzenau (obecnie Raków i Chocianów). W 1629 roku pojechał do Brazylii, gdzie jako kapitan uczestniczył w zdobyciu Pernambuco. W 1633 roku awansował na pułkownika i został dowódcą wojsk Kompanii w Brazylii. W 1638 roku Schkoppe opuścił Brazylię. Sześć lat później, w 1644 roku, został mianowany generałem-lejtnantem wojsk Holenderskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej oraz nowym gubernatorem generalnym Brazylii.

Za czasów rządów Schkoppe wybuchło powstanie przeciwko Holendrom. W 1654 roku gubernator został zmuszony do podpisania kapitulacji, po czym powrócił do Holandii. W kraju został postawiony przed sąd wojenny, który go uniewinnił. Sigismund von Schkoppe zmarł w 1670 roku.

opr. Anna Świderska

Źródła:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Sigismund_von_Schkoppe

Znane postacie - Stanisław Śnieg

Stanisław Śnieg


Stanisław Śnieg (współtwórca lubińskiej „Solidarności”, autor publikacji historycznych i publicystycznych, poeta) – urodzony 14 VIII 1927 roku w Dubience koło Chełma. Jest absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego (Instytutu Geografii) i Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (Wydział Geologii). W latach 1964 – 1980 był nauczycielem w Technikum Górniczym Rud Miedzi w Lubinie. Od 1980 jest aktywnym działaczem „Solidarności”. Inicjator powołania KZ Pracowników Oświaty na terenie Lubina, Legnicy, Jawora, Złotoryi. Od 1982 roku redaktor „Żądła Robola”. 31 VIII 1982 był współorganizatorem manifestacji w Lubinie. We wrześniu tegoż roku aresztowany, zwolniony ze względu na stan zdrowia. Ponownie aresztowany 30 IX 1983. Na mocy amnestii zwolniony w 1984 roku. 11 IV 1985 po raz kolejny aresztowany za działalność kolportażową oraz drukarską. 9 I 1986 skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy na 3 lata więzienia w zawieszeniu na 5 lat. Od VI 1988 działacz Komisji Interwencji i Praworządności „Solidarności” na Dolnym Śląsku, nast. „Solidarności” Zagłębia Miedziowego. Współpracownik Ruchu Pomarańczowej Alternatywy we Wrocławiu. Autor ksiązki o wydarzeniach z 1982 roku pt. „Alarm dla miasta Lubina”. Laureat Nagrody Miasta Lubina (1992), w 2007 roku odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

opr. Piotr Bieruta

Znane postacie - Wanda Goebel

Wanda Goebel

 

Wanda Jadwiga Goebel (z domu Kadzidłowska), urodziła się 13 września 1916 roku w Warszawie. Uczęszczała do gimnazjum w Zbilitowskiej Górze. W 1934 roku zdała maturę, w warunkach sanatoryjnych w Zakopanem (ze względu na poważne problemy zdrowotne). W okresie okupacji uczestniczyła w tajnym nauczaniu; udzielała korepetycji z języków obcych. Wyszła też ponownie za mąż za Bronisława Goebla (w 1938 roku stanęła po raz pierwszy na ślubnym kobiercu z Ignacym Nowakowskim, ale po kilkunastu miesiącach została wdową). Od 1945 roku mieszkała w Poznaniu. Tutaj też rozpoczęła działalność społeczną. Była aktywnym członkiem Koła Naukowego Historyków i Akademickiego Związku Przyjaciół Łużyc „Prołuż” oraz Ligi Kobiet. Zawodowo realizowała się jako nauczyciel historii i dyrektor szkoły przemysłowej Państwowych Zakładów Przemysłu Konfekcyjnego w Poznaniu. Równolegle studiowała zaocznie. W 1950 roku ukończyła studia historyczne na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. W ramach odwilży gomułkowskiej współorganizowała poznański Klub Inteligencji „Zielony Semafor”, była też korespondentką dyskusyjnego Klubu „Krzywego Koła” w Warszawie. W Poznaniu wróciły poważne problemy zdrowotne. Po operacji układu kostnego w 1958 roku była zmuszona przejść na rentę inwalidzką. Wraz z mężem przeniosła się do Turku (w 1959 roku) i objęła funkcję wiceprezesa Turkowskiego Towarzystwa Kultury. Działała też w Wielkopolskim Towarzystwie Kultury i rozwijała się naukowo. W 1964 roku uzyskała tytuł doktora nauk humanistycznych. W 1969 roku rozpoczął się lubiński okres życia Wandy Goebel. Jako prezes Towarzystwa Miłośników Ziemi Lubińskiej (pełniła tę funkcję prawie 10 lat) podejmowała szereg działań mających na celu zachowanie dziedzictwa kulturowego i historycznego ziemi lubińskiej (inwentaryzacja zabytków, zachowanie pamiątek po Janie Jonstonie, organizacja Muzeum Oręża Polskiego), ale także integrację miejscowego społeczeństwa wokół interesujących inicjatyw (Klub „Krajobrazy”, „Diaporama Dolnośląska”, Teatr Robotniczy „Świerszcz”). Była także członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Legnicy i należała do Rady Redakcyjnej „Szkiców Legnickich”. Pełniła również funkcję kuratora sądowego i zajmowała się problemami trudnej młodzieży. Umarła 21 kwietnia 1980 roku, w sanatorium przeciwgruźlicznym w Kamiennej Górze. Pozostawiła po sobie szereg publikacji zarówno o charakterze naukowym jak i literackim. Twórczość literacką rozpoczęła już w Zakopanem. Tam powstał zbiór opowiadań „Życie w gipsie”. W okresie poznańskim wydała książkę poświęconą Łużyczanom „Wyspa zapomnianych”. Kolejne publikacje były już związane z pobytem w Turku i Lubinie, m.in. „Spółdzielczość rolniczo-handlowa w Poznańskiem i na Pomorzu w latach 1918-1934”, „Z Turem w herbie”. W okresie lubińskim współpracowała ze „Szkicami Legnickimi”, w których ukazywała się „Kronika Miedzi” jej autorstwa. Opracowała też „Lubin w latach 990-1945” oraz „Lubińskie przepustki do historii”. Z prac o charakterze literackim warto wspomnieć „Tryptyk dziecięcy”, „Józek znad złej wody”.

opr. Barbara Techmańska

Znane postacie - Łukasz Kubot

Łukasz Kubot

 

Łukasz Kubot (sportowiec - tenisista) - urodził się 16 maja 1982 roku w Bolesławcu. Wzrost 190 cm, waga 85 kg. Jego ojciec Janusz Kubot był trenerem piłki nożnej. Łukasz Kubot wychował się i pierwsze sportowe szlify zdobywał w Lubinie. Nasze miasto jest jego stałym miejscem zameldowania, chociaż przez ostatnie lata w Lubinie pojawia kilka razy w ciągu roku, by odwiedzić bliskich. Obecnie mieszka w Pradze, gdzie trenuje pod okiem Tomasa Hlaska.

Od kilku lat jest czołowym polskim tenisistą. Jego pierwszy duży sukces to wygrana w międzynarodowych mistrzostwach Polski do lat 16 zarówno w singlu, jak i w deblu. W roku 1998 wyjechał na 10 miesięcy do Akademii Tenisowej Johna Newcombe’a w Stanach Zjednoczonych. Podczas tego pobytu zdobył tytuł wicemistrza Teksasu do lat 18. Po powrocie do Polski zaczął zdobywać pierwsze punkty w klasyfikacji ITF wśród osiemnastolatków. Po tournee w Azji zajął 46 miejsce w rankingu, co dało mu szanse na udział w wielkoszlemowym turnieju Wimbledonu. Kubotowi udało się dotrzeć do ćwierćfinału w grze pojedynczej i podwójnej. Następny sukces tenisisty to ćwierćfinał sopockiego challengera. W 2001 roku otrzymał dziką karte do turnieju KGHM Dialog Polisach Indoors, w którym udało mu się dotrzeć do drugiej rundy. Pierwsze zwycięstwo Kubot zdobył biorąc udział w daviscupowej reprezentacji Polski przeciw Izraelowi, następny sukces to finał Warta Cup. Lista kolejnych sukcesów Łukasza Kubota jest imponująca - min.: srebrny medal Drużynowych Mistrzostw Europy, mistrzostwo Polski w barwach MKT Łódź oraz zwycięstwa w meczach Davis Cup przeciwko Tunezji, Cyprowi i Macedonii. Łukasz Kubot został najwyżej sklasyfikowanym Polakiem w rankingu ATP. Status profesjonalisty posiada od 2002 roku. W 2006 w cyklu turniejów challengerowych dotarł do finału w Harwardzie w singlu i odniósł zwycięstwo w Napoli w deblu (z czechem Tomasem Cibulcem). W 2006 przez eliminacje dostał się do turnieju głównego US Open, stając się pierwszym polskim singlistą od 11 lat w imprezie wielkoszlemowej. Podsumowując Łukasz Kubot jest Polskim tenisista zwycięzcą sześciu turniejów deblowych ATP oraz finalistą dwóch turniejów singlowych ATP, pięciu turniejów deblowych ATP. Zwycięzca trzech turniejów rangi Futures i dwóch rangi Challenger w singlu oraz dwóch turniejów Futures i osiemnastu rangi Chalenger w deblu. Reprezentant Polski w Pucharze Davisa od 2001 roku. Obecnie reprezentuje dwa kluby: polski KKT Wrocław oraz czeski TK Nereide.

opr. Ilona Szarek

Źródła:
http://www.lukasz-kubot.com/pl
http://lubin.naszemiasto.pl/artykul/278881,lukasz-kubot-w-lubinie,id,t.html
http://www.sport.pl/celebrities/1,104621,7513505,Lukasz_Kubot___Skad_sie_wzial_najlepszy_polski_tenisista.html
http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81ukasz_Kubot

Galerie autorskie

gal aut akula

Agnieszka Akuła

 

gal aut bonczak

Paweł Bończak

 

gal aut koniw

Wiktor Koniw

 

gal aut machon

Zbigniew Machoń

 

gal aut paryla

Daria Paryła

 

gal aut zatorska

Monika Zatorska