Znane postacie - Johann Heermann

Johann Heermann


Johann Heermann (ewangelicki duchowny, pisarz, poeta) urodził się 11 X 1585 roku w Rudnej. W 1602 roku został nauczycielem domowym u Valeriusa Herbergera, śląskiego poety. Pierwsze utwory poetyckie wydał w 1609 roku podczas nauki w książęcym gimnazjum w Brzegu. W tymże roku udał się do Straßburga, gdzie wstąpił na uniwersytet, ale już w 1610 choroba zmusiła go do powrotu na Dolny Śląsk. W 1611 roku został proboszczem w Chobieni okazując się wspaniałym mówcą. Tę funkcję piastował mimo choroby krtani przez 27 lat. Tu tworzył swoje pierwsze pieśni religijne. Podczas wojny 30-letniej i śląskiej kontrreformacji jego parafia bardzo ucierpiała wskutek grabieży i zarazy. Od 1624 roku tworzył kazania tylko na piśmie. Jego cierpienie zmusiło go ostatecznie do rezygnacji z urzędu. Odczuł to boleśnie. W 1638 roku wyprowadził się do Leszna, gdzie zajął się pracą literacką. Zmarł dnia 24 II 1647 roku w Lesznie.

Johann Heermann jest uznawany za jednego z najwybitniejszych twórców ewangelickich pieśni religijnych. Za łacińską poezję został uhonorowany przez humanistów zaszczytnym tytułem Poeta laureatus Caesarius. Dziewięć jego religijnych pieśni znajduje się do dziś w ewangelickich śpiewnikach, znanych jako pieśni pasyjne.

opr. Piotr Bieruta

Znane postacie - Józef Zwierzycki

Józef Zwierzycki


Józef Zwierzycki urodził się 12 marca 1888 w Krobi (województwo poznańskie). Do szkoły powszechnej uczęszczał w Trzemesznie. Naukę kontynuował w gimnazjum klasycznym w Gnieźnie. Ukończył je w 1907 roku. Już w trakcie edukacji w gimnazjum wykazywał zainteresowanie górnictwem i naukami o ziemi. Po złożeniu egzaminu dojrzałości, w celu sprecyzowania swoich dalszych planów życiowych odbył roczną praktykę w kopalni Hohenzollern koło Bytomia na Górnym Śląsku. W 1909 roku rozpoczął studia na Akademii Górniczej w Berlinie oraz na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma (w zakresie geologii). Był jednym z nielicznych naszych rodaków studiujących na prestiżowych niemieckich uczelniach. Akademię Berlińską z tytułem inżyniera ukończył w 1914 roku, natomiast w 1913 uzyskał stopień doktora filozofii w zakresie geologii na Uniwersytecie (podstawą stałą się rozprawa paleontologiczna „O faunie głowonogów w warstwach Tendaguru w południowo-wschodniej Afryce”). Za radą swojego promotora, profesora geologii i paleontologii, W. Branca, złożył podanie do holenderskiego Ministerstwa Kolonii z prośbą o przyjęcie na stanowisko geologa eksploratora we Wschodnich Indiach Holenderskich (Indonezja). Prośba została rozpatrzona pozytywnie w związku z tym krótko przed wybuchem I wojny światowej Józef Zwierzycki wyjechał na Jawę. Spędził tam 24 lata. Prowadził badania na wyspie jak i na obszarze Nowej Gwinei. W 1933 roku otrzymał nominację na stanowisko dyrektora Służby Geologicznej w Indiach Holenderskich. Przez cały okres pobytu w Indonezji starał się utrzymywać kontakt z krajem. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Geologicznego, wygłaszał odczyty, w Polsce spędzał też urlopy. W 1928 roku ożenił się z Jadwigą Kowalewską. 1 marca 1938 roku przeszedł na emeryturę i postanowił wrócić do kraju. W Polsce powrócił do aktywności zawodowej. W połowie 1938 roku objął stanowisko naczelnika Wydziału Ropy Naftowej i Soli w Państwowym Instytucie Geologicznym w Warszawie. Został także powołany na stanowisko głównego konsultanta i rzeczoznawcy departamentu górnictwa i hutnictwa Ministerstwa Przemysłu i Handlu. Prowadził także prace geologiczne na Kujawach i w rejonie Karpat. W okresie wojny podejmował działania mające na celu zachowanie sprzętu i zasobów PIG. 23 kwietnia 1941 roku został aresztowany przez Gestapo i wywieziony do Oświęcimia. Dzięki wstawiennictwu geologów holenderskich, japońskich i niemieckich udało mu się w lipcu 1942 roku opuścić obóz. Jako więzień polityczny przez dwa lata pracował w berlińskim Reichsstelle fuer Bodenforschung. W 1944 uciekł i przyjechał do Krakowa, gdzie doczekał końca wojny. W maju 1945 roku przyjechał, waz z pierwszą grupą naukowców do Wrocławia i uczestniczył w tworzeniu wrocławskich uczelni. Także w 1945 roku habilituje się na Akademii Górniczej w Krakowie. We Wrocławiu związany był początkowo z Politechniką, a następnie Uniwersytetem, gdzie prowadził zajęcia z geologii. Tam też zostaje dyrektorem Instytutu Geologicznego. Cały czas współpracuje również z Instytutem Geologicznym i Ministerstwem Górnictwa. Dorobek naukowy prof. J. Zwierzyckiego obejmuje 78 prac i artykułów, przede wszystkim z zakresu geologii stosowanej. W okresie powojennym wykazywał zainteresowanie surowcami kopalnymi województw zachodnich, a przede wszystkim tworami wieku cechsztyńskiego zachodniej Polski. Wskazywał na możliwość występowania osadowych złóż miedzi na monoklinie przedsudeckiej na północ od Bolesławca. Zmarł 1 maja 1961 roku. Został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ulicy O. Bujwida we Wrocławiu.

opr. Barbara Techmańska

Znane postacie - Kaspar Schwenkfeld von Ossig

Kaspar Schwenkfeld von Ossig


Kaspar Schwenkfeld von Ossig (reformator religijny, twórca grupy wyznaniowej szwenkfeldystów) - urodził w 1490 w Osieku koło Lubina. Od 1505 roku studiował w Kolonii, a od 1507 roku we Frankfurcie nad Odrą. Następnie przebywał na dworach książąt śląskich, najdłużej (do 1523) był radcą dworu Fryderyka II Legnickiego. Od 1519 roku pod wpływem pism Lutra nawrócił się na protestantyzm. Zamieszkał w swoim rodzinnym majątku w Osieku i tam zajął się gruntownym studiowaniem teologii. W 1524 roku odrzucił doktrynę Lutra o eucharystii jako sprzeczną z Biblią. W grudniu 1525 roku udał się z napisanymi rozprawami teologicznymi do Wittenbergi, gdzie polemizował z wybitnymi teologami luteranizmu i samym Lutrem. Doprowadziło to do ostrego sporu, podczas którego zarzucił Lutrowi tworzenie "nowego papizmu (katolicyzmu)". W wyniku tego grupa Schwenkfelda oderwała się od luterańskiej doktryny i zaczęła realizować ideał "pierwotnego Kościoła chrześcijańskiego". Nasilający się konflikt z Kościołem luterańskim oraz z księciem legnickim spowodował, że Schwenkfeld musiał opuścić Dolny Śląsk. Najpierw przeniósł się do Strasburgu. Zmuszony do ciągłych przenosin, zmarł w dniu 10 grudnia 1561 roku i został pochowany w tajemnicy, miejsce jego pochówku nie jest znane.

opr. Piotr Bieruta

Znane postacie - Katarzyna Wilk

Katarzyna Wilk


Katarzyna Wilk (wokalistka) urodziła się 3 stycznia 1982 roku w Lubinie. Absolwentka Państwowej Szkoły Muzycznej I st. w Lubinie. W 2004 roku ukończyła Policealne Studium Piosenkarskie. Jest laureatką kilku nagród, m.in. Grand Prix „Stare po nowemu ” (w 2001 i 2003 roku), oraz na Ogólnopolskim Festiwalu im. Anny Jantar w 2004 roku. Karierę solową rozpoczęła w 2008 roku, wydając singiel „Pierwszy raz”. W 2011 roku wraz z innymi artystami nagrała piosenkę „Muzyki moc” za co otrzymała nagrodę VIVA Comet 2011. Na 48. OFPP w Opolu w konkursie Superpremier zajęła trzecie miejsce.

opr. Anna Świderska

Źródła:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Katarzyna_Wilk

Znane postacie - Konrad Klose

Konrad Klose


Konrad Klose (autor publikacji poświęconej historii regionu lubińskiego) – urodził się 21 V 1866 roku w Oborze koło Lubina. Uczył się w Królewskim Gimnazjum w Legnicy, a następnie studiował we Wrocławiu oraz Halle. Po ukończeniu studiów wrócił do Lubina, gdzie począwszy od dnia 1 lipca 1891 roku dożywotnio piastował funkcję pastora. Pasją Konrada Klose były dzieje Ziemi Lubińskiej, prowadził wnikliwe badania regionalistyczne. Uwieńczeniem jego wieloletnich prac było stworzenie monografii pt. „Beiträge zur Geschichte der Stadt Lüben” („Przyczynki do historii miasta Lubina”). Publikacja została wydana w 1924 roku, niestety już po śmierci Konrada Klose. Pionier badań dziejów Lubina zmarł dnia 7 II 1924 roku.

opr. Piotr Bieruta

Znane postacie - Ludwik I Brzeski

Ludwik I Brzeski


Ludwik I Brzeski (książę piastowski, władający w Lubinie w latach 1349 -1359) - urodził się pomiędzy 1313 a 1321 rokiem w legnickim zamku. Był synem księcia legnicko-brzeskiego Bolesława III Szczodrego (Rozrzutnego) i królewny czeskiej Małgorzaty. W 1342 roku książę Bolesław III, aby zabezpieczyć przyszłość zrzekł się połowy swojego księstwa na rzecz synów Ludwika oraz Wacława. Przekazał im mocno zadłużoną dzielnicę legnicką. W wyniku sporu z bratem Ludwik w 1348 roku wykupił miasto Lubin z zastawu od rodziny von Turgow i już w następnym roku osiadł w nim wraz z małżonką (Agnieszką, córką Henryka IV Wiernego, wdową po Leszku Raciborskim) i całym dworem. Książę w Lubinie rezydował do 1359 roku. Przyczyniając się do znacznego rozwoju miasta (modernizacja obwarowań miejskich, rozbudowa zamku, fundacja kaplicy pw. św. Jadwigi, stworzenie szkoły parafialnej przy kościele pw. Najświętszej Marii Panny). Za jego panowania w Lubinie wykonano tzw. "Kodeks lubiński" z ilustrowaną legendą o św. Jadwidze Śląskiej, której kult Ludwik propagował przez cały okres panowania. Na przełomie 1349 i 1350 r. książę wziął udział w pielgrzymce do Rzymu, o której szczegółach nie wiemy właściwie nic. W roku 1353 roku, w związku ze śmiercią ojca Bolesława III, Ludwik zdecydował się na ostateczne zbrojne rozwiązanie konfliktu z bratem. Wojna trwała blisko sześć lat (licząc z przerwami związanymi z próbami mediacji ze strony księcia oleśnickiego – Konrada I, biskupa wrocławskiego – Przecława z Pogorzeli i cesarza Karola IV). Do ostatecznego podpisania pokoju doszło 23 lipca 1359 na mocy układu zawartego pomiędzy braćmi za pośrednictwem cesarza Karola IV. Zwycięzcą konfliktu okazał się Ludwik, który obok zatwierdzenia rządów w Lubinie, uzyskał od Wacława I także Chojnów, połowę księstwa brzesko-oławskiego i odszkodowanie w postaci 4500 grzywien srebra. Wówczas za główną rezydencję wybrał Brzeg, do którego na stałe przeniósł się ze swoim dworem. W latach dziewięćdziesiątych Ludwik związał się przymierzem z nowym władcą Polski – Władysławem Jagiełłą, z którym w 1396 r. wystąpił przeciwko Władysławowi Opolczykowi. Ludwik I Brzeski zmarł w grudniu (między 6 a 23 dniem miesiąca) 1398 r. i pochowany został w kolegiacie św. Jadwigi w Brzegu.

 

Czy książę Ludwik I był prekursorem archeologii?

Otóż tak. W roku 1390 Ludwik I Brzeski polecił przeprowadzić prace wykopaliskowe na terenie grodu w Ryczynie, w nadziei na odnalezienie tam śladów rezydowania biskupów wrocławskich w XI wieku. Gród ten miał być czasową siedzibą i miejscem schronienia duchownych po najeździe księcia czeskiego, Brzetysława. Książę liczył zapewne na uzyskanie szczątków, które mogłyby stanowić cenne relikwie. Ludwik zorganizował ekspedycję, zapoczątkowując tym samym pierwsze planowane wykopaliska archeologiczne w Polsce. Wynajętym przez siebie kopaczom zapłacił 3 grosze i 6 denarów, co odpowiadało 6-7 dniówkom. Poszukiwania niestety zakończyły się fiaskiem.

opr. Piotr Bieruta