Znane postacie - Wanda Goebel

Wanda Goebel

 

Wanda Jadwiga Goebel (z domu Kadzidłowska), urodziła się 13 września 1916 roku w Warszawie. Uczęszczała do gimnazjum w Zbilitowskiej Górze. W 1934 roku zdała maturę, w warunkach sanatoryjnych w Zakopanem (ze względu na poważne problemy zdrowotne). W okresie okupacji uczestniczyła w tajnym nauczaniu; udzielała korepetycji z języków obcych. Wyszła też ponownie za mąż za Bronisława Goebla (w 1938 roku stanęła po raz pierwszy na ślubnym kobiercu z Ignacym Nowakowskim, ale po kilkunastu miesiącach została wdową). Od 1945 roku mieszkała w Poznaniu. Tutaj też rozpoczęła działalność społeczną. Była aktywnym członkiem Koła Naukowego Historyków i Akademickiego Związku Przyjaciół Łużyc „Prołuż” oraz Ligi Kobiet. Zawodowo realizowała się jako nauczyciel historii i dyrektor szkoły przemysłowej Państwowych Zakładów Przemysłu Konfekcyjnego w Poznaniu. Równolegle studiowała zaocznie. W 1950 roku ukończyła studia historyczne na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. W ramach odwilży gomułkowskiej współorganizowała poznański Klub Inteligencji „Zielony Semafor”, była też korespondentką dyskusyjnego Klubu „Krzywego Koła” w Warszawie. W Poznaniu wróciły poważne problemy zdrowotne. Po operacji układu kostnego w 1958 roku była zmuszona przejść na rentę inwalidzką. Wraz z mężem przeniosła się do Turku (w 1959 roku) i objęła funkcję wiceprezesa Turkowskiego Towarzystwa Kultury. Działała też w Wielkopolskim Towarzystwie Kultury i rozwijała się naukowo. W 1964 roku uzyskała tytuł doktora nauk humanistycznych. W 1969 roku rozpoczął się lubiński okres życia Wandy Goebel. Jako prezes Towarzystwa Miłośników Ziemi Lubińskiej (pełniła tę funkcję prawie 10 lat) podejmowała szereg działań mających na celu zachowanie dziedzictwa kulturowego i historycznego ziemi lubińskiej (inwentaryzacja zabytków, zachowanie pamiątek po Janie Jonstonie, organizacja Muzeum Oręża Polskiego), ale także integrację miejscowego społeczeństwa wokół interesujących inicjatyw (Klub „Krajobrazy”, „Diaporama Dolnośląska”, Teatr Robotniczy „Świerszcz”). Była także członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Legnicy i należała do Rady Redakcyjnej „Szkiców Legnickich”. Pełniła również funkcję kuratora sądowego i zajmowała się problemami trudnej młodzieży. Umarła 21 kwietnia 1980 roku, w sanatorium przeciwgruźlicznym w Kamiennej Górze. Pozostawiła po sobie szereg publikacji zarówno o charakterze naukowym jak i literackim. Twórczość literacką rozpoczęła już w Zakopanem. Tam powstał zbiór opowiadań „Życie w gipsie”. W okresie poznańskim wydała książkę poświęconą Łużyczanom „Wyspa zapomnianych”. Kolejne publikacje były już związane z pobytem w Turku i Lubinie, m.in. „Spółdzielczość rolniczo-handlowa w Poznańskiem i na Pomorzu w latach 1918-1934”, „Z Turem w herbie”. W okresie lubińskim współpracowała ze „Szkicami Legnickimi”, w których ukazywała się „Kronika Miedzi” jej autorstwa. Opracowała też „Lubin w latach 990-1945” oraz „Lubińskie przepustki do historii”. Z prac o charakterze literackim warto wspomnieć „Tryptyk dziecięcy”, „Józek znad złej wody”.

opr. Barbara Techmańska