Znane postacie - Andrzej Chyra

Andrzej Chyra


Andrzej Chyra (aktor) urodził się 27 sierpnia 1964 roku w Gryfowie Śląskim. Jest absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Lubinie. W 1987 roku ukończył Wydział Aktorski na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, a w 1994, Wydział Reżyserii.

Na ekranie zadebiutował w 1993 roku jako Benvollo w filmie „Kolejności uczuć” wyreżyserowanym przez Radosława Piwowarskiego. Rok później wyreżyserował na scenie warszawskiego Teatru Stara Prochownia sztukę „Z dziejów alkoholizmu w Polsce”. Największe uznanie przyniosła mu rola Gerarda Nowaka w filmie „Dług” Krzysztofa Krauzego. Został za nią uhonorowany nagrodą za pierwszoplanową rolę męską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Kolejną nagrodę na gdyńskim festiwalu otrzymał w 2005 roku za rolę Feliksa Falka w „Komorniku”. Za grę w obydwu filmach został również wyróżniony Polską Nagrodą Filmową - Orłem, do której był również nominowany w 2006 roku za rolę w filmie „Wszyscy jesteśmy Chrystusami”.

opr. Anna Świderska

Źródła:
http://www.filmweb.pl/person/Andrzej.Chyra
http://pl.wikipedia.org/wiki/Andrzej_Chyra

Znane postacie - Barberina Campanini

Barberina Campanini


Barberina Campanini (La Barberina – tancerka baletowa) urodziła się w 1721 roku w Parmie we Włoszech. Debiut sceniczny artystki miał miejsce w paryskiej operze w 1739 roku. La Barberina wystąpiła wówczas w sztuce pt. „Fêtes de Hèbé ou Les Talens Lyriques”, autorstwa Jean-Philippe Rameau. Barberina szybko zyskała sławę, jej talentem oczarowany był m.in. król pruski Fryderyk II, który postanowił zaprosić ją na dwór i zaangażować do „Królewskiej Opery” w Berlinie. Campanini odmówiła tego angażu. W odwecie za odrzucenie propozycji Fryderyk II zlecił swoim służbom dyplomatycznym zadanie uprowadzenia artystki. Campanini została porwana w 1744 roku i uwięziona w Poczdamie. Próby uwolnienia tancerki podjął się jej ówczesny adorator lord Stuart Mackenzie. Jednak wszelkie zabiegi zmierzające do oswobodzenia Barberiny spod zależności od Króla Fryderyka II spełzły na niczym. Artystka rozpoczęła pracę w berlińskiej operze. W czasie występów na estradach Prus otaczał ją krąg szlachetnie urodzonych wielbicieli. Jednym z nich był baron Samuel Freiber von Cocceji - zarządzający wcześniej pruskim ministerstwem sprawiedliwości, a następnie wielki kanclerz. W tancerce zakochał się także jego syn, Karol Ludwig von Cocceji. W 1748 roku Barberina i Karol Ludwig wzięli potajemnie ślub. Młodzi małżonkowie nie mogli pozostać na berlińskim dworze. Wyjechali z Berlina i zamieszkali w Głogowie. Karol Ludwig von Cocceji otrzymał wówczas stanowisko wiceprezydenta rejencji głogowskiej. W 1759 r. Barberina kupiła posiadłość w Barszewie, w której zamieszkała i założyła konwent dla dziewcząt ze zubożałych rodzin szlacheckich „Fräuleinstift”. Za zasługi w krzewieniu kultury i nauki na Śląsku kolejny król pruski nadał Barberinie tytuł hrabiny de Barshau. Barberina Campanini zmarła 7 czerwca 1799 roku w Barszewie. Pochowano ją w krypcie kościoła parafialnego w Grodowcu koło Głogowa. Tancerka była wspomożycielską tej światyni (m.in. ufundowała ołtarz pw. Czternastu Wspomożycieli). Grobowiec, gdzie spoczywały szczątki artystki, został splądrowany po 1945 roku.

Postać tancerki jest jedną z bohaterek książki autorstwa Sebastiana Miernickiego pt. „Pan Samochodzik i kólewska baletnica”.

Barszew – wieś, gdzie mieściła się posiadłość Barberiny Campanini, została wysiedlona i zburzona w latach 70-tych XX wieku. Obecnie na jej terenie znajduje sie zbiornik poflotacyjny Żelazny Most.

opr. Piotr Bieruta

 

Źródła:
Alexander von Freyer, La Barberina, 1 - 2, Gazeta Jaworska, Jawor 1993
Traud Gravenhorst, Schlesien, Erlebnisse eines Landes, Breslau 1938
Głogowski słownik biograficzny do 1945 r. (praca zbiorowa pod red. Jerzy i Andrzej Sadowsckich), Głogów 1995
http://pl.wikipedia.org/wiki/La_Barberina

Znane postacie - Benjamin Schmolck

Benjamin Schmolck


Benjamin Schmolck (ewangelicki duchowny, poeta) - urodził się 21 grudnia 1672 roku w Chróstniku. Początkiem edukacji Benjamina była nauka domowa. Następnie uczył się w szkole elementarnej w Kowarach, a od 1681 roku w Ścinawie. Kolejne trzy lata nauki odbył w legnickim gimnazjum.

W 1688 roku przeniósł się do Wrocławia, gdzie przygotowywał się do studiów uniwersyteckich. Po pewnym czasie wyjechał do Lubania, za swoim rektorem Georgem Wende. Tam właśnie poznał nauczyciela i poetę Gottfierda Hoffmana, który zachęcił Benjamina do pisania poezji. Po pięciu latach Schmolck kontynuował naukę na Uniwersytecie w Lipsku, gdzie wygrywając jeden z konkursów zdobył „koronę poetycką”. Tym wyróżnieniem zyskał popularność w wielu krajach niemieckich.

Po ukończeniu studiów poeta powrócił w rodzinne strony, gdzie w 1701 roku został ordynowany na księdza. W roku 1702 objął stanowisko diakona w świdnickim Kościele Pokoju. W tym miejscu rozwinął szeroką działalność duszpasterską, co dało mu przydomek „świdnickiego Chryzostoma” (Złotoustego). W 1708 roku Schmolck został powołany na archidiakona, w 1712 roku został seniorem, a w roku 1714 prymariuszem. W Świdnicy Benjamin Schmolck rozwinął szeroką działalność duszpasterską. Wraz z dwoma innymi księżmi zaspokajał potrzeby duchowe parafii liczącej ponad 14 tysięcy wiernych. Zyskał sobie swoim poświęceniem szczególną miłość i szacunek parafian. Zmarł w 1737 roku w Świdnicy.

Benjamin Schmolck jest autorem wielu pieśni (circa 1200) i wierszy. Również spod jego ręki wyszła ogromna ilość modlitw oraz nieliczne utwory o tematyce świeckiej. Większość pieśni i modlitw ukazała się drukiem już za jego życia.

opr. Anna Świderska

Źródła:
http://en.wikipedia.org/wiki/Benjamin_Schmolck
http://hymntime.com/tch/bio/s/c/h/schmolck_b.htm
http://www.mojemiasto.swidnica.pl/artykuly_brylla_swidnicki_zlotousty_benjamin_schmolck.htm

Znane postacie - Edward Rippel

Edward Rippel


Edward Rippel - wieloletni prezes Towarzystwa Miłośników Ziemi Lubińskiej i założyciel Muzeum Ziemi Lubińskiej. Mieszkaniec Lubina od 1974 roku. Propagator wiedzy historycznej o Lubinie. Był inicjatorem wielu akcji społecznych, których celem było ratowanie kultury materialnej Zagłębia Miedziowego. Stworzył bogatą kolekcję pamiątek, która jest fundamentem zbiorów Muzeum Ziemi Lubińskiej. Poza kierowaniem Towarzystwem Miłośników Ziemi Lubińskiej, był także członkiem Rady Przyjaciół Harcerstwa oraz prezesem i współzałożycielem Stowarzyszenia Transplantacji Serca i Fundacji „Zdrowe serce”. Laureat Nagrody Miasta Lubina (2009) i Ikara Kreatywności. Edward Rippel w wieku 76 lat, po ciężkiej chorobie, zmarł w dniu 15 VIII 2010. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ulicy Powstańców Śląskich w Bytomiu.

opr. Piotr Bieruta

Znane postacie - Friedrich Gottlob Endler

Friedrich Gottlob Endler

 

Friedrich Gottlob Endler (malarz, miedziorytnik, architekt.) - urodził się 12 marca 1763 roku w Lubinie. W rodzinnym domu przygotowywany był do przejęcia fachu po ojcu, który był projektantem ogrodów. Brak odpowiednich środków finansowych nie pozwolił Fridrichowi na naukę na uczelniach wyższych. Doświadczenie miał zdobyć dzięki praktykom u inspektora budowlanego w Lubinie. Ten jednak przyjął wynagrodzenie za naukę, nie wywiązując się ze zobowiązań. Analogiczna sytuacja spotkała Endlera podczas kolejnej praktyki, tym razem u mistrza we Wrocławiu.

Nie zrażony przeciwnościami Endler skupił się na malarstwie akwarelą, za temat wybierając sobie ptaki. Jego twórczość została doceniona przez syndyka Börrnera, który zlecił Endlerowi wykonanie 300 wizerunków zwierząt na potrzeby Śląskiego Gabinetu Historii Naturalnej. Ze względu na niepewność zarobków, Endler podjął się pracy u cenionego architekta Carla Gotthard’a Lenghans’a (autora m.in.: Bramy Brandenburskiej w Berlinie). Po pięciu latach pracy zrezygnował i zajął się miedziorytem. W swoich pracach przedstawiał portrety, sceny historyczne, pejzaże Śląska i okolic. W 1791 roku wydał pierwszy barwny miedzioryt, odbijany z jednej płyty. W 1809 roku wrócił do rysowania zwierząt, wydając wraz z Franzem Paulem Scholzem czasopismo „Der Naturfreund, oder Beiträge zur schlesischen Naturgeschichte”. Zmarł około 1830 roku w biedzie i zapomnieniu.

opr. Anna Świderska

Źródła:
http://de.wikipedia.org/wiki/Friedrich_Gottlob_Endler
http://przyrodnicy_slascy.republika.pl/geografo.htm
S. Strauss, Życie i działalność sztycharska Fryderyka Bogumiła Endlera we Wrocławiu na przełomie XVIII i XIX, Wrocław 1974

Znane postacie - Grzegorz Cybulski

Grzegorz Cybulski


Grzegorz Cybulski (lekkoatleta, skoczek w dal) - urodził się 23 listopada 1951 roku w Nowej Soli. Absolwent poznańskiej Akademii Wychowania Fizycznego (1976). Karierę lekkoatletyczną rozpoczął w 1966 roku w klubie „MKS Astra” Nowa Sól (1966-1969) następnie był reprezentantem takich klubów lekkoatletycznych jak: „Lumel Zielona Góra” (1970-1972), „Śląsk Wrocław” (1973-1976), „Zagłębie Lubin”(1977) i „Lubtour Zielona Góra” (1978-1984). Był jednym z najlepszych skoczków świata w latach 70. XX wieku, jednak w jego dorobku zabrakło medali olimpijskich. Dwukrotnie reprezentował nasz kraj na olimpiadzie w Monachium (1972) i Montrealu (1976). Był czterokrotnym mistrzem kraju na otwartym stadionie (1975, 1976, 1978, 1979) i w hali (1973, 1974, 1976, 1978). Rekordzista Polski w skoku w dal. W finale Pucharu Europy (1975) w Nicei zajął 1. miejsce (8.15 m), a w Turynie (1979) był 2. (8.03 m). Podczas trzech startów na mistrzostwach Europy, najlepsze miejsce zajął w Pradze (1978), gdzie był 4. (7.96 m), a podczas Halowych Mistrzostw Europy (4 starty) najlepszy był  w Rotterdamie (1973), gdzie zdobył brązowy medal (7.81 m). Mistrz Uniwersjady w skoku w dal - 1975 Rzym (8.27 m). Jego rekord w kraju - 8,27 m - był przez wiele lat nie do pobicia. Dopiero niedawno, w 2001 r., został poprawiony przez Grzegorza Marciniszyna.

W Plebiscycie Przeglądu Sportowego na 10 Najlepszych Sportowców Polski zajął w 1975 siódmą pozycję. W 2009 roku wygrał plebiscyt na najpopularniejszego sportowca 90-lecia lekkiej atletyki w Polsce. 25 lutego 2011 roku Grzegorz Cybulski został odznaczony srebrnym medalem Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Obecnie mieszka w Domu Opieki Społecznej w Szczawnie.

opr. Małgorzata Biadala

Źródła:
http://lubuskie.regiopedia.pl/wiki/grzegorz-cybulski
http://www.pkol.pl/pl/pages/news/4494/0
http://www.pkol.pl/pl/pages/displayfid/294_822.html